ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਦੇ ਲੱਛਣ: ਬੁਖ਼ਾਰ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਸੰਕੇਤ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਟੈਸਟ ’ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ

ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਬੁਖ਼ਾਰ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਲੋਕ ਮਿਆਦੀ ਬੁਖ਼ਾਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ) Salmonella Typhi (ਸਾਲਮੋਨੇਲਾ ਟਾਈਫ਼ੀ) ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਹ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਵਾਲੇ ਦੂਸ਼ਿਤ ਖਾਣੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਟੱਟੀ ਤੋਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ। ਨਿਗਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖ਼ੂਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਆਮ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਘੱਟ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਏਸ਼ੀਆ, ਅਫ਼ਰੀਕਾ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ। ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 9 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ 110,000 ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪੈਰਾਟਾਈਫ਼ਾਈਡ (paratyphoid) ਬੁਖ਼ਾਰ ਇਸੇ ਵਰਗੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ ਜੋ Salmonella Paratyphi (ਸਾਲਮੋਨੇਲਾ ਪੈਰਾਟਾਈਫ਼ੀ) ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਟੈਸਟ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਵੀ ਲਗਭਗ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਵਾਹਕ (ਕੈਰੀਅਰ): ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਛਣ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਲੱਛਣ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਤੋਂ 6 ਤੋਂ 30 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ:

• ਬੁਖ਼ਾਰ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੱਕ 39 ਤੋਂ 40°C (103 ਤੋਂ 104°F) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 3 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
• ਸਿਰਦਰਦ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ
• ਠੰਢ ਲੱਗਣਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟਣਾ
• ਸੁੱਕੀ ਖੰਘ
• ਭੁੱਖ ਨਾ ਲੱਗਣਾ, ਜੀ ਕੱਚਾ ਹੋਣਾ
• ਪੇਟ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਕਬਜ਼ ਜਾਂ ਦਸਤ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਬਾਕੀ ਲੱਛਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
• ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਪਟੇ, ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ (ਗੁਲਾਬ ਰੰਗੇ) ਚਟਾਕਾਂ ਵਾਲੇ ਧੱਫੜ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਪੇਟ ’ਤੇ

ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਹੀ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਦੇ ਲਗਭਗ 10 ਤੋਂ 15% ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ 2 ਤੋਂ 3 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ:

• ਆਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੂਨ ਵਗਣਾ
• ਆਂਦਰ ਵਿੱਚ ਛੇਕ (ਇੰਟੈਸਟਾਈਨਲ ਪਰਫ਼ੋਰੇਸ਼ਨ), ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੇਟ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਝਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ (ਪੈਰੀਟੋਨਾਈਟਿਸ) ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ
• ਉਲਝਣ ਜਾਂ ਊਂਘ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਮਦਦ ਲਓ:

• ਅਚਾਨਕ ਪੇਟ ਦਰਦ ਜੋ ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾਵੇ
• ਕਾਲੀ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਟੱਟੀ
• ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਉਲਟੀ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਉਲਟੀ ਜੋ ਕੌਫ਼ੀ ਦੇ ਪੀਸੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗੇ

ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਮੁੜ ਆਉਣਾ: 10% ਤੱਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਛਣ ਦੁਬਾਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਤੋਂ 1 ਤੋਂ 3 ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ। ਜੇ ਇਲਾਜ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੁਖ਼ਾਰ ਮੁੜ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।

ਵਾਹਕ (ਕੈਰੀਅਰ): ਇਲਾਜ ਕਰਵਾ ਚੁੱਕੇ ਲਗਭਗ 1 ਤੋਂ 4% ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੰਮ, ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ’ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਾਕਟਰ ਤੁਹਾਡੀ ਟੱਟੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

• ਬਲੱਡ ਕਲਚਰ (blood culture) ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਟੈਸਟ ਹੈ: ਲੈਬ ਖ਼ੂਨ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਉਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਲਚਰ ਲਗਭਗ 50% ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਡਾਕਟਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਮੂਨੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
• ਬੋਨ ਮੈਰੋ ਕਲਚਰ (bone marrow culture) ਲਗਭਗ 80% ਮਾਮਲੇ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਮੂਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਟੈਸਟ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• ਸਟੂਲ ਕਲਚਰ (stool culture), ਭਾਵ ਟੱਟੀ ਦਾ ਕਲਚਰ, ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨੈਗੇਟਿਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਡਾਲ ਟੈਸਟ (Widal test) ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਸਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜ਼ੀਟਿਵ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਜਾਂ ਵੈਕਸੀਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ), ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੈਗੇਟਿਵ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਵਿਡਾਲ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਇਹ ਤੈਅ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਟਾਫਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰੈਪਿਡ ਟੈਸਟ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਡਾਕਟਰ ਕੰਪਲੀਟ ਬਲੱਡ ਕਾਊਂਟ (CBC) ਦੀ ਜਾਂਚ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਲੇਰੀਆ ਅਤੇ ਡੇਂਗੂ ਆਮ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟੈਸਟ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਡੇਂਗੂ ਗਾਈਡ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੁਖ਼ਾਰ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।

ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਦਾ ਇਲਾਜ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਹੜੀ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਕਿੱਥੋਂ ਲੱਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਦਵਾਈਆਂ ਦਾ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਣਾ (ਰਜ਼ਿਸਟੈਂਸ) ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ (ਐਕਸਟੈਂਸਿਵਲੀ ਡਰੱਗ-ਰਜ਼ਿਸਟੈਂਟ) ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਸਹੀ ਦਵਾਈ ਚੁਣਨ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਡਾਕਟਰ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

• ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਦਵਾਈਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਵੇਂ ਹੀ ਲਓ ਜਿਵੇਂ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੋਰਸ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਵਿੱਚੋਂ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰੀ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਜ਼ਿਸਟੈਂਸ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।
• ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਪਰਚੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਨਾ ਖ਼ਰੀਦੋ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬਚੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾ ਵਰਤੋ: ਗ਼ਲਤ ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕ ਨਾਲ ਸਹੀ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
• ਇਲਾਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੁਖ਼ਾਰ ਲਗਭਗ 5 ਦਿਨ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬੁਖ਼ਾਰ ਨਾ ਉਤਰੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਲਤ ਵਿਗੜੇ, ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲੋ।
• ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥ ਪੀਓ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹੋ ਸਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਓ। ਪੈਰਾਸੀਟਾਮੋਲ ਬੁਖ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪੈਕੇਟ ’ਤੇ ਲਿਖੀ ਹਦਾਇਤ ਮੰਨੋ ਜਾਂ ਫ਼ਾਰਮਾਸਿਸਟ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
• ਗੰਭੀਰ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ: ਟਾਇਲਟ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਬਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਧੋਵੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡਾ ਡਾਕਟਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਾ ਕਹੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਕਿਹੜੀ ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ, ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਡਾਕਟਰ ਦਾ ਹੈ।

• ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਣੀ: ਬੋਤਲ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਉਬਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਪੀਓ, ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਜੋ ਕੀਟਾਣੂ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਬਰਫ਼ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਾ ਬਣੀ ਹੋਵੇ।
• ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਖਾਣਾ: ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਮ ਖਾਣਾ ਖਾਓ। ਕੱਚਾ (ਬਿਨਾਂ ਉਬਾਲਿਆ) ਦੁੱਧ ਨਾ ਪੀਓ। ਫਲ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ, ਜਾਂ ਆਪ ਛਿੱਲੋ।
• ਹੱਥ ਧੋਵੋ ਸਾਬਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਟਾਇਲਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਖਾਣ ਜਾਂ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
• ਵੈਕਸੀਨ: WHO ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਆਮ ਹੈ, 6 ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਕੰਜੂਗੇਟ ਵੈਕਸੀਨ (typhoid conjugate vaccine) ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕੋ ਟੀਕਾ ਹੈ। ਯਾਤਰੀ ਵੀ ਟਾਈਫ਼ਾਈਡ ਦੀ ਵੈਕਸੀਨ ਲਗਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ; ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਟ੍ਰੈਵਲ ਕਲੀਨਿਕ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਅਤੇ ਕਦੋਂ। ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਕਸੀਨ ਪੂਰਾ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਫਿਰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।