लक्षणे न देणाऱ्या शांत (सायलेंट) खड्यांना सहसा उपचारांची गरज नसते.
पित्ताशयातील खड्यांमुळे त्रास (अटॅक) किंवा गुंतागुंत होत असेल, तर नेहमीचा उपचार म्हणजे पित्ताशय काढून टाकण्याचे ऑपरेशन (कोलेसिस्टेक्टॉमी, cholecystectomy). प्रौढांमध्ये केल्या जाणाऱ्या सर्वात सामान्य ऑपरेशन्सपैकी हे एक आहे, आणि ते सहसा काही छोट्या छेदांमधून दुर्बिणीद्वारे (लॅपरोस्कोपिक) शस्त्रक्रियेने केले जाते. बरेच लोक त्याच दिवशी किंवा दुसऱ्या दिवशी घरी जातात, आणि साधारण एका आठवड्यात रोजची कामे पुन्हा सुरू करतात. मोठा छेद घेऊन केलेल्या ओपन सर्जरीत हॉस्पिटलमध्ये जास्त दिवस राहावे लागते आणि बरे व्हायला साधारण एक महिना लागतो.
- पित्ताशयाला सूज: अनेकदा हॉस्पिटलमध्ये द्रव (सलाईन) आणि अँटिबायोटिक्सने उपचार केले जातात, आणि शस्त्रक्रिया सहसा 1 आठवड्याच्या आत करण्याचा सल्ला दिला जातो.
- पित्तनलिकेतील खडे: सहसा ERCP ने काढले जातात, ज्यात तोंडातून कॅमेरा आत घातला जातो.
- लहान कोलेस्टेरॉल खडे हळूहळू विरघळवणारी औषधे क्वचितच वापरली जातात: त्यांना अनेक महिने किंवा वर्षे लागतात आणि खडे अनेकदा परत होतात.
उपचारांची वाट पाहत असताना, पॅरासिटामॉल (paracetamol) किंवा आयबुप्रोफेन (ibuprofen) यांसारख्या वेदनाशामकांनी (पेनकिलर) मदत होऊ शकते: पाकिटावरची माहिती वाचा किंवा फार्मासिस्टला विचारा, आणि तुम्ही गरोदर असाल, तुम्हाला इतर आजार असतील किंवा तुम्ही इतर औषधे घेत असाल तर डॉक्टरांना विचारा. ज्या पदार्थांमुळे त्रास सुरू होतो ते टाळायलाही तुमचे डॉक्टर सांगू शकतात.
पित्ताशयाशिवाय आयुष्य. तुम्हाला पित्ताशयाची गरज नसते: त्याऐवजी पित्त थेट आतड्यात जाते. काही लोकांना काही काळ विशिष्ट पदार्थांनंतर नेहमीपेक्षा मऊ आणि वारंवार शौच किंवा पोट फुगणे जाणवते, जे सहसा हळूहळू कमी होते.