HbA1c яъне гемоглобини гликатсияшуда (инчунин гемоглобини гликозилшуда, A1C ё HbA1c навишта мешавад). Гемоглобин сафедаест дар эритроситҳо, ки оксиген мебарад. Қанди хун ба он мечаспад ва ҳар қадар қанд зиёдтар бошад, ҳамон қадар қисми бештари гемоглобин бо қанд пӯшида мешавад.
Эритроситҳо тақрибан се моҳ зиндагӣ мекунанд, бинобар ин HbA1c қанди миёнаи хуни шуморо дар ду-се моҳи охир нишон медиҳад ва моҳи охир бештар таъсир дорад. Аз ин сабаб он устувор аст: як хӯроки шоми ширин ё як субҳи пурстресс онро қариб тағйир намедиҳад ва пеш аз таҳлил дар холӣ шикам будан лозим нест.
Духтурон онро бо се роҳ истифода мебаранд: барои ошкор кардани диабети қанд ва преддиабет, барои дидани он ки табобати диабет чӣ қадар хуб кор мекунад ва барои баҳо додани хатари оризаҳои диабет бо гузашти вақт.



