ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਫ਼ਾਲਤੂ ਪਦਾਰਥ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਇਸ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਿਊਰੀਨ (purines) ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਪਦਾਰਥ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸੈੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕੁਝ ਖਾਣਿਆਂ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਖ਼ੂਨ ਵਿੱਚ ਘੁਲਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਉਦੋਂ ਜਮ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗੁਰਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢਦੇ। ਵਧੇ ਹੋਏ ਲੈਵਲ ਨੂੰ ਹਾਈਪਰਯੂਰੀਸੀਮੀਆ (hyperuricaemia) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਧੇ ਲੈਵਲ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਲੈਵਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਅਤੇ ਗੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਵਰਗੇ ਬਹੁਤ ਬਾਰੀਕ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਲੱਛਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਊਟ (ਗਠੀਆ), ਅਤੇ ਗੁਰਦੇ ਦੀ ਪੱਥਰੀ।
ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹਰ ਲੈਬ ਰਿਪੋਰਟ ’ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਾਰਮਲ ਰੇਂਜ ਛਾਪਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਹਵਾਰੀ ਬੰਦ ਹੋਣ (ਮੀਨੋਪੌਜ਼) ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਲੈਵਲ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯੂਕੇ ਦੀ ਗਾਈਡਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੰਬਰ ’ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਉਹ ਹੈ 360 micromol/L (6 mg/dL): ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਗਾਊਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਊਟ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦਾ ਟੀਚਾ ਲੈਵਲ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯੂਨਿਟਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਲਈ, 1 mg/dL ਲਗਭਗ 60 micromol/L ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
