Urinezuur is een afvalstof. Je lichaam maakt het bij de afbraak van purines, natuurlijke stoffen die in je eigen cellen zitten en in sommige voedingsmiddelen en dranken. Normaal lost het op in het bloed en voeren de nieren het af met de urine.
Het hoopt zich op als het lichaam te veel maakt of de nieren te weinig afvoeren. Een hoge waarde heet hyperurikemie. Dat komt veel voor, en veel mensen met een hoge waarde hebben er nooit last van.
Blijft de waarde lang hoog, dan kan urinezuur kleine, naaldvormige kristallen vormen in en rond de gewrichten en in de nieren. Die kristallen geven de klachten: jicht in de gewrichten, en nierstenen.
Wanneer is het hoog? Elk lab zet zijn eigen normaalwaarden op de uitslag, en vóór de overgang zijn de waarden bij vrouwen meestal iets lager dan bij mannen. De grens waar artsen volgens de Britse richtlijn op letten is 360 micromol/L (6 mg/dL): daarop of daarboven is jicht waarschijnlijker bij iemand met klachten, en de behandeling van jicht is erop gericht de waarde daaronder te houden. Om de eenheden te vergelijken: 1 mg/dL is ongeveer 60 micromol/L.



